Zdro­wot­ne korzy­ści kieł­ków zaczę­to doce­niać w Euro­pie pod koniec XVIII wieku.

Kieł­ki rzod­kiew­ki były sto­so­wa­ne jako lek już w sta­ro­żyt­nych Chinach.

Kieł­ki gorzk­nie­ją po wysta­wie­niu na dużą ilość świa­tła słonecznego.

Kieł­ki są lepiej przy­swa­jal­ne przez orga­nizm niż same ziarna.

Naj­wię­cej war­to­ści odżyw­czych mają kieł­ki spo­ży­wa­ne na surowo.

Kieł­ki sło­necz­ni­ka są goto­we do spo­ży­cia w cią­gu sied­miu dni od posadzenia.

Kieł­ki bro­ku­łu naj­le­piej sma­ku­ją jako doda­tek do past i twarogów.